Μόνο γνήσιοι Έλληνες θα μας βγάλουν από την κρίση.

Μόνο γνήσιοι Έλληνες θα μας βγάλουν από την κρίση!

Γράφει ο ΣΠΥΡΟΣ ΕΡΓΟΛΑΒΟΣ,

φιλόλογος-συγγραφέας στον Πρωϊνό Λόγο της 28ης Απριλίου 2011

Θυμάμαι, εδώ και αρκετά χρόνια, μια συνάντηση στο εξωτερικό, με έναν ευγενέστατο κύριο. Από πού είστε, μου είπε, ποια είναι η εθνικότητά σας;

Είμαι Έλληνας, του απάντησα. Και εκείνος έσπευσε να διατυπώσει, αυθόρμητα, τον ενθουσιασμό του: "Πρέπει να είσαι υπερήφανος· ανήκεις σε ένα αξιοσέβαστο έθνος, σε μια θαυμάσια χώρα. Είστε ένας υπέροχος λαός".

Δέχτηκα, με κάποια συστολή, την παραπάνω φιλοφρόνηση· και αυτό το έκανα, γιατί ήδη είχαν αρχίσει να εμφανίζονται τα πρώτα ζοφερά σημάδια στον ελληνικό ορίζοντα, καθώς το ένα σκάνδαλο, αρχής γενομένης από το Χρηματιστήριο, διαδεχόταν το άλλο· δεν είχαν πάρει όμως τις διαστάσεις χιονοστιβάδας, μπροστά στην οποία βρισκόμαστε σήμερα.

Το μόνο παρήγορο σημάδι στις μέρες μας η αφύπνιση, επί τέλους, της πνευματικής ηγεσίας του τόπου και η ξεκάθαρη τοποθέτησή της απέναντι στο "ψευδώνυμο πολιτικό σύστημα της χώρας". Έτσι:

Στις 12 Απριλίου, στην κατάμεστη αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών, έγκριτοι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι, εκφράζοντας το κοινό λαϊκό αίσθημα, εκδήλωσαν την οργή τους ενάντια στο χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα της χώρας, που ευθύνεται για το σημερινό μας κατάντημα.

Ουσιαστικές οι προτάσεις για τη δημιουργία νέου Συντάγματος, σκληρές οι αναφορές κατά της κληρονομικής πολιτικής οικογενειοκρατίας, ευθείες οι βολές κατά της κυβέρνησης, κατά του πρωθυπουργού, αλλά και κατά του Προέδρου της Δημοκρατίας, ήταν τα κύρια σημεία αυτής της αξιόλογης συνάθροισης. Προσωπικότητες της πνευματικής ζωής του τόπου, σε μια πρωτόγνωρη συνάθροιση, προχώρησαν σε μια νηφάλια συζήτηση αναζητώντας τα αίτια της κρίσης και προτείνοντας μέτρα για την έξοδο από το τραγικό αδιέξοδο στο οποίο βρισκόμαστε. Μορφή προεξάρχουσα της συνάθροισης ο σεβάσμιος ακαδημαϊκός δάσκαλος και αντικειμενικός κριτής των όσων διαδραματίζονται στη χώρα μας, Κώστας Μπέης:

"Βιώνουμε –είπε– εφιαλτικά δεινά· η ντροπή της λεηλασίας σκιάζει τα 36 μεταπολιτευτικά χρόνια· αργήσαμε –και όντως άργησα και μάλιστα πολύ– να πλημμυρίσουμε από την οφειλόμενη αγανάκτηση".

Ζήτησε, ανάμεσα σε άλλα, "τον τερματισμό του διακοσμητικού χαρακτήρα του Προέδρου της Δημοκρατίας, που αποβαίνει κατώτερος της αποστολής του, όταν βλέπει ότι δεν τηρείται η συνταγματική τάξη και προσποιείται τον ουδέτερο".

Διάβαζα το σχετικό ρεπορτάζ στον αθηναϊκό Τύπο και έφερνα τη σεβάσμια μορφή του μπροστά μου, όπως ακριβώς την είχα αποτυπώσει, πριν λίγες μέρες, σε μια αποκαλυπτική τηλεοπτική του συνέντευξη, κατά την οποία, εξομολογήθηκε:

"Όλοι έχουμε και οφείλουμε να έχουμε ενοχές.

Έπρεπε να είμαστε όλοι καχύποπτοι. Το πρώτο βήμα, κατά τη γνώμη μου, και κατά τη γνώμη πολλών συναδέλφων μου, είναι η απαίτηση για ένα νέο Σύνταγμα, ένα Σύνταγμα που δεν θα είναι ωραιολογίες οι οποίες δεν εφαρμόζονται.

Ούτε εγώ, ούτε οι συνάδελφοί μου, είμαστε ευχαριστημένοι από τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος· γι’ αυτό προσπαθούμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αλλάξει αυτό το ψευδώνυμο πολιτικό σύστημα.

Χρειαζόμαστε, όχι αναθεώρηση, αλλά καινούριο Σύνταγμα.

Είναι αλήθεια ότι, τόσο εγώ, όσο και ο κ. Κασιμάτης, αποτελέσαμε μέρος του πολιτικού συστήματος.

Όταν είδαμε, το 1981, ότι οι πόθοι για τη νέα, τη μεταδικτατορική Ελλάδα, δεν εκπληρώνονταν και ότι είχαμε γυρίσει στις μεθόδους τις παλαιοκομματικές, πιστέψαμε ότι θα μπορούσαμε να υπηρετήσουμε τη λεγόμενη ΑΛΛΑΓΗ, και πήγαμε να την υπηρετήσουμε.

Είδαμε όμως ότι η λεγόμενη ΑΛΛΑΓΗ ήταν απλώς ένα σύνθημα.

Δεν μείναμε να υπηρετήσουμε και την ψευτιά· όταν είδαμε ότι αυτό που προσδοκούσαμε δεν είναι ΑΛΛΑΓΗ, διαχωρίσαμε τις δικές μας ευθύνες.

Ο ελληνικός λαός είναι εκμαυλισμένος, γιατί έτσι τον έμαθε το πολιτικό σύστημα.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να εκλέγεται απ’ ευθείας απ’ το Λαό, να έχει προσωπικές ευθύνες και αρμοδιότητες και να μην είναι απλώς διακοσμητικό πρόσωπο που κακώς υπογράφει, εκεί που δεν πρέπει να βάζει υπογραφή".

Άκουγα τον Κώστα Μπέη στην τηλεόραση και άρχισα να αισθάνομαι ότι κάτι καινούριο αρχίζει να ανατέλει στον τόπο μας.

Δίπλα στην εθνική κατάθλιψη στην οποία έχουν βυθίσει το λαό, άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα σημάδια της εθνικής ανάτασης που ίσως μας βγάλει απ’ το τέλμα. Αν αυτό τελικά συμβεί, θα συμβεί γιατί, σε τούτη τη χώρα, αρχίζουν να εμφανίζονται, λίγοι στην αρχή, σιγά – σιγά όμως όλο και περισσότεροι, που αισθάνονται ως πραγματικοί, ως γνήσιοι Έλληνες.

Αυτούς χρειαζόμαστε σήμερα που μας έχει επιβληθεί ένα είδος κατοχής και τις τύχες της πατρίδας μας τις ρυθμίζουν οι δανειστές και "σωτήρες" μας.

Αυτή η κατάσταση μου θυμίζει ένα παρόμοιο περιστατικό που συνέβη το 1854.

Στην Ήπειρο ξεσπάει εθνικό επαναστατικό κίνημα.

Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης που ένιωθε Ηπειρώτης, όσο και Εφτανήσιος, πάνω απ’ όλα όμως ένιωθε Έλληνας, ενισχύει, με όλα τα μέσα αυτό το κίνημα. Πολλά έγγραφά του πέφτουν στα χέρια των Άγγλων και τον ενοχοποιούν.

Ο Άγγλος αρμοστής στα Εφτάνησα, τον επισκέφτεται στη Λευκάδα, του δείχνει τα έγγραφα και του λέει: "Η πράξη σας αποτελεί έγκλημα εσχάτης προδοσίας".

Ατάραχος τότε ο Βαλαωρίτης του απαντάει:

"Λησμονείτε, Υψηλότατε, ότι δεν είμαι Άγγλος, αλλά Έλληνας, και συνεπώς η αντίθετη ενέργειά μου θα αποτελούσε έγκλημα εσχάτης προδοσίας".

Ανθρώπους, λοιπόν, με γνήσια ελληνική συνείδηση που θα αισθάνονται, όπως ο Βαλαωρίτης, Έλληνες χρειαζόμαστε σήμερα για να βγούμε από την κρίση.

Ανθρώπους που θα είναι διαποτισμένοι με το ίδιο πνεύμα, με το οποίο ο Βαλαωρίτης έγραψε το καλύτερο ποίημά του, το Φωτεινό, με το οποίο αγωνίζεται να πετύχει την αφύπνιση του Λαού, καθώς βάζει στο στόμα του γερολευκαδίτη ήρωά του, του Φωτεινού, τούτα τα χαρακτηριστικά λόγια:

"Αυτό το βόιδι το μανό, π’ όσο βαθιά ρουχνίζει,

τόσο εύκολα μυγιάζεται κι ανεμοστροβιλίζει,

και που το κράζουνε Λαό. Θα σπάσει το καρίκι

και θα προβάλει με φτερά μια μέρα το σκουλήκι.

Τότε πουλί το σερπετό, ποιος ξέρει πού θα φτάσει".

Ο Καραγκιόζης και οι "Καραγκιόζηδες".

Στρατιές οι «Καραγκιόζηδες» που συναντάς στην Ελλάδα!
Γράφει ο Σπύρος Εργολάβος

φιλόλογος-συγγραφέας στον ΠΡΩΪΝΟ ΛΟΓΟ

Τέσσερις φορές, αν θυμάμαι καλά, κοντέψαμε να βρεθούμε σε εμπόλεμη κατάσταση με τους γείτονές μας, τους Τούρκους:

Η πρώτη ήταν εκείνη με την έξοδο του ερευνητικού πλοίου των Τούρκων, του «Hora» και τη γνωστή προτροπή του τότε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης «βυθίσατε το Hora».

Η δεύτερη ήταν εκείνη με τα Ίμια, που ξεκίνησε με τους γνωστούς αδέξιους χειρισμούς και κατέληξε με τη γνωστή φράση ευγνωμοσύνης του τότε πρωθυπουργού, μέσα στη Βουλή, «ευχαριστώ τους Αμερικανούς».

Η τρίτη ήταν εκείνη με τον Οτσαλάν, η είσοδος του οποίου στη χώρα μας και τελικά, η παράδοσή του στους Τούρκους, μας εξασφάλισε τη διεθνή γελοιοποίηση.
Και έρχεται, πρόσφατα, η απόφαση της UNESCO να αναγνωρίσει τον Καραγκιόζη ως Τούρκο. Μια απόφαση που αντί να ανακουφίσει το πανελλήνιο, γιατί, επί τέλους, απαλλαγήκαμε από μια αποκρουστική φιγούρα που, επί χρόνια, την προβάλαμε, όχι, όπως θα έπρεπε, ως πρότυπο προς αποφυγή, αλλά ως πρότυπο διαπαιδαγώγησης των παιδιών μας, ξεσήκωσε, αρκετούς μάλιστα, σε έντονες διαμαρτυρίες γιατί ο διεθνής αυτός οργανισμός, μας στέρησε ένα αξιόλογο στοιχείο της πολιτιστικής κληρονομιάς!

Δείξαμε, έτσι για μια ακόμη φορά, ότι, τελικά, είμαστε Έθνος ...καραγκιόζηδων. Ασαφή και συγκεχυμένα, απ’ ό,τι θυμάμαι από τα φοιτητικά μου χρόνια, τα όσα σχετίζονται με το πρόσωπο του Καραγκιόζη και τις περιπέτειές του.

Μερικοί μάλιστα δε δίστασαν να τον συσχετίσουν με τα Ελευσίνια Μυστήρια και με την αττική κωμωδία. Πρόκειται ασφαλώς, για αφελή και επιπόλαια προσπάθεια. Άλλοι υποστήριξαν ότι χώρα προέλευσης είναι η Κίνα από την οποία τον παρέλαβαν σε επαφή με τους Κινέζους, και σε τουρκικό έδαφος οφείλεται η διαμόρφωση των περιπετειών του σε δημόσιο, κωμικό θέαμα.

Από τους Τούρκους, στα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εισπήδησε και στην Ελλάδα, όπου έγινε ασμένως δεκτός και κατάντησε δημόσιο θέαμα, λίαν ευχάριστο μάλιστα. Οι βασικοί ήρωες, ο Καραγκιόζης και ο Χατζηαβάτης προσαρμόζονται στην ελληνική πραγματικότητα, μάλιστα χωρίς καμιά δυσκολία.
Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά του Καραγκιόζη που εύκολα βρήκαν απήχηση στις ψυχές των Ελλήνων;

Ο Καραγκιόζης γίνεται ο αντιπροσω­- πευτικός τύπος του αμόρφωτου, του φτωχού, του πειναλέου και φιλοπαίγμονα Ρωμιού, που αντισταθμίζει την τεμπελιά του και την αργία του με την πιο εκπληκτική καπατσοσύνη

Όλα τα ελαττώματα τα έχει αυτός ο τύπος: Τεμπέλης, παντογνώστης, οπαδός του εύκολου κέρδους, κλέφτης, άφιλος, άδικος, απατεώνας.
Λέτε αυτά τα γνωρίσματα να συγκίνησαν αρκετούς από τους ομοεθνείς μας που ανακήρυξαν τον Καραγκιόζη σε εθνικό ήρωα και έτσι ένιωσαν την ανάγκη να διαμαρτυρηθούν έντονα, επειδή η UNESCO τον κατέταξε στους εθνικούς ήρωες της Τουρκίας; Πάντως δεν αποκλείεται.

Και αυτό το συμπέρασμα μπορούμε, χωρίς να κάνουμε λάθος, να το βγάλουμε, αν λάβουμε υπόψη μας, όσα κατά καιρούς, διαδραματίστηκαν σε τούτο το δύσμοιρο τόπο. Και δεν είναι ανάγκη να καταφύγουμε σε χρόνια μακρινά, ούτε να επεκταθούμε σε πολλούς τομείς του εθνικού μας βίου.
Μας είναι αρκετά τα τριάντα έξι χρόνια της λεγόμενης "μεταπολίτευσης" κατά τα οποία ο δημόσιος βίος της χώρας κατακλύστηκε από κάθε μορφής "καραγκιόζηδες" που οδήγησαν τη χώρα μας στη σημερινή τραγική κατάσταση. Και επειδή, κατά τη λαϊκή ρήση, "το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι", η πλειοψηφία αυτού του είδους των ανθρώπων βρέθηκε, δυστυχώς, στο χώρο της πολιτικής.

Να μην επαναπαυτούμε όμως με αυτή τη διαπίστωση, να ρίξουμε όλα τα βάρη στους πολιτικούς και να αναζητήσουμε "άλλοθι" για τον εαυτό μας.

Να έχουμε το θάρρος να ομολογήσουμε πως δίπλα στους "καραγκιόζηδες" της πολιτικής, υπήρξαμε όλοι εμείς οι "καραγκιόζηδες" που συμπορευτήκαμε μαζί τους.
Μας βόλευε, άλλωστε, αυτή η κατάσταση. Ήταν μέσα στο αίμα μας, ήταν ανάμεσα στα σακατιλίκια που μας άφησε φεύγοντας – όπου, βέβαια, έφυγε – η τουρκοκρατία: στο ραχατιλίκι, στο ρουσφέτι, στο ραγιαδισμό.

Ο καθηγητής Τσουκαλάς, άλλωστε, - αν δεν κάνω λάθος, - μας το είπε ξεκάθαρα: Όλα αυτά τα χρόνια –της "μεταπολίτευσης" εννοεί– μια διεφθαρμένη πολιτική ηγεσία συμπορεύτηκε με μια διεφθαρμένη κοινωνία. Έτσι φτάσαμε στη σημερινή χρεοκοπία.
Έτυχε, αρκετά χρόνια της ζωής μου, να ασχοληθώ με τα κοινά. Στρατιές οι "καραγκιόζηδες" που συνάντησα στο διάβα μου. "Καραγκιόζηδες" σε εθνικό επίπεδο, "καραγκιόζηδες" σε τοπικό. Όλοι τους βλέπαμε και τους ξέραμε, δεν είχαμε – και δεν έχουμε – το θάρρος όμως δημόσια να τους στηλιτεύσουμε.

Και αυτό το κάναμε, γιατί τα "καραγκιοζιλίκια" τους γίνονταν όχι από όλους, οπωσδήποτε από τους πολλούς.
Οι καιροί όμως ου μενετοί. Τώρα πια δεν έχουμε "άλλο σκαλί να κατρακυλίσουμε πιο βαθιά στου κακού τη σκάλα", συνεπώς δεν υπάρχουν περιθώρια και για άλλα "καραγκιοζιλίκια".
Ο αγώνας για την αποκάλυψή τους αποτελεί υποχρέωση όλων μας, τώρα μάλιστα που πλησιάζουν οι αυτοδιοικητικές εκλογές και οι κάθε μορφής "καραγκιόζηδες" θα κάνουν ξανά την εμφάνισή τους.

Έχουμε χρεοκοπήσει οικονομικά, πολιτικά και ηθικά.

ΓΝΩΜEΣ
ΟΙ ΘΥΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ

Γράφει: Σπύρος Εργολάβος
Σκληρές και επώδυνες μέρες περιμένουν, για μια ακόμα φορά, τον Ελληνικό Λαό। Η χώρα βρίσκεται σε πλήρη χρεοκοπία˙ όχι στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, όπως μας διαβεβαιώνουν οι πολιτικοί μας, που πασχίζουν να μας σώσουν. Όταν το Κράτος αδυνατεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του και εκλιπαρεί – σύροντας το δίσκο της επαιτείας – τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να τη δανείσουν με χαμηλά επιτόκια, όχι για να προχωρήσει σε έργα υποδομής και ανάπτυξης που θα τη βγάλουν από την κρίση, αλλά για να ξεπληρώσει άλλα προηγούμενα χρέη και να συνεχιστεί έτσι ο φαύλος κύκλος του δανεισμού και της αποπληρωμής των χρεών, τότε είμαστε ήδη χρεοκοπημένοι. Έχουμε χρεοκοπήσει ήδη, όχι μονάχα οικονομικά˙ έχουμε χρεοκοπήσει πολιτικά και ηθικά.
Σʼ αυτή την πολυπρόσωπη χρεοκοπία μας έχουν οδηγήσει – αυτοί που τριάντα έξι χρόνια τώρα, από τον καιρό της λεγόμενης "μεταπολίτευσης" μέχρι σήμερα, κυβέρνησαν τούτο το δύσμοιρο τόπο. Μερικοί – που μας περνάνε για αφελείς – κάνουν λόγο για την καλύτερη, από άποψη ομαλής λειτουργίας των θεσμών, περίοδο της νεοελληνικής ιστορίας. Στην πραγματικότητα όμως έχουν εγκατασταθεί εξουσιαστικές δομές φεουδαρχικού χαρακτήρα, όπως η μεταλλαγμένη επιβίωση του δυναστικού συνδρόμου στην πολιτική ζωή, που έχει μετατραπεί σε ιδιωτική υπόθεση των πολιτικών δυναστειών και των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες ήταν αναπόφευκτο να φτάσουμε στη σημερινή χρεοκοπία. Θλιβεροί υπουργοί και υφυπουργοί – απλοί πρωθυπουργικοί κομπάρσοι – άβουλοι βουλευτές – απλοί χειροκροτητές των εκάστοτε πρωθυπουργικών δηλώσεων και αποφάσεων, όλο αυτό το συνονθύλευμα των κομματικών και κρατικών αξιωματούχων, είναι οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί της χρεοκοπίας της χώρας μας.
Σε δραματικούς τόνους ο πρωθυπουργός της χώρας, μιλώντας στους βουλευτές του κόμματός του ζήτησε "συστράτευση για τη σωτηρία της χώρας". Δεν έκρυψε μάλιστα τη συγκίνησή του για τη στάση, όπως είπε, των πολιτών και την επιδοκιμασία των ενεργειών του:
"Συγκινούμαι – είπε, προς τους εξίσου συγκινημένους βουλευτές του – όταν βλέπω ανθρώπους του μόχθου στο δρόμο να μου λένε ότι είναι έτοιμοι να θυσιάσουν το μισθό τους για την πατρίδα".
Και πρόσθεσε, με αποφασιστικότητα:
"Δεν θα επιτρέψω να πίνουν εις υγείαν του κορόιδου, όσοι πλούτισαν από πλιάτσικο σε βάρος του δημοσίου".
Η φράση αυτή καταχειροκροτήθηκε από τους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος.
Πάντως "το κορόιδο" για το οποίο μίλησε ο πρωθυπουργός είναι ο Λαός, είμαστε εμείς οι πολίτες. Αναζητούνται ασφαλώς, "όσοι πλούτισαν από πλιάτσικο σε βάρος του Δημοσίου και πίνουν εις υγείαν του κορόιδου". Αυτοί, να είστε βέβαιοι, έπιναν, πίνουν και θα πίνουν εις υγείαν του κορόιδου".
Αυτό, άλλωστε, βγαίνει και από όσα είπε, την επόμενη μέρα, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, βγαίνοντας από το πρωθυπουργικό γραφείο, όπου ενημερώθηκε από τον πρωθυπουργό για τα νέα σκληρά μέσα.
"Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν – δήλωσε – είναι μονομερή, κοινωνικά άδικα και το κορόιδο που θα πληρώσει είναι ο Λαός".
Και να λάβετε υπόψη ότι τα λόγια αυτά ειπώθηκαν από ένα – διαχρονικά – διακεκριμένο κομματικό – συνδιλικαστικό – στέλεχος, και όχι από έναν εκπρόσωπο της αντιπολίτευσης.
Νιώθει κανείς θλίψη και ντροπή για όσα, τόσα χρόνια, συμβαίνουν σε τούτο τον τόπο που λέγεται Ελλάδα. Κάθε λίγο και λιγάκι, αφού οδηγούμαστε στο χείλος του γκρεμού, εμφανίζονται και κάποιοι αυτόκλητοι σωτήρες που είναι πρόθυμοι να μας υποβάλουν σε θυσίες, για να μπορέσουν να μας σώσουν. Μάλιστα χρησιμοποιούν ως υπέρτατο νόμο τη σωτηρία της πατρίδας. Ως νέοι καίσαρες της παραπαίουσας Ρώμης, επαναλαμβάνουν:
"Salus patriae suprema lex esto".
Και τούτη η δύσμοιρη πατρίδα μας, όλο σώζεται και όλο χρεοκοπημένη είναι. Και εμείς οι πολίτες – θύματα πάντα των αυτόκλητων σωτήρων μας – εναποθετούμε σʼ αυτούς τις ελπίδες της σωτηρίας μας.
Με βάση τα, επί 36 χρόνια, πολιτικά δεδομένα της πατρίδας μας – δε μιλάω για τα πολιτικά δεδομένα τούτης της πόλης, την οποία θλιβεροί πρωθυπουργικοί κομπάρσοι, με "άνωθεν εντολή", όπως οι ίδιοι κυνικά και αδιάντροπα διακηρύττουν, την έχουν βυθίσει στο πηχτό σκοτάδι του μεσαίωνα εξευτελίζοντας τα πάντα, και πρώτα τους εαυτούς τους – βρίσκεται κανείς σε πλήρη αδυναμία να εξηγήσει τα συμβαίνοντα, όχι μόνο από την άποψη των πολιτικών, αλλά, κυρίως, από την άποψη – ημών – των πολιτών. Εμείς είμαστε τα θύματα, ή αν θέλετε, εμείς είμαστε τα πρόβατα.
"Το πρόβατο – είχε πει κάποτε ο Αβέρωφ – έξω από το μαντρί, το τρώει ο λύκος". Λέγοντας "μαντρί" εννοούσε τα πολιτικά κόμματα, και λέγοντας "πρόβατο" εννοούσε τους βουλευτές. Σήμερα – δηλαδή εδώ και αρκετά χρόνια – το σκηνικό έχει αλλάξει. Το επίσημο Κράτος έχει μετατραπεί σε "μαντρί". Μέσα και έξω από το "μαντρί" βρίσκονται οι κάθε λογής "λύκοι", δηλαδή οι ποικίλες εξουσιαστικές δομές φεουδαρχικού χαρακτήρα, οι κληρονομικά εδραιωμένες πολιτικές δυναστείες και τα πάσης φύσεως οικονομικά συμφέροντα που τις στηρίζουν και, μέσα απʼ αυτές, εξυπηρετούνται και τα ίδια. Και μέσα στο "μαντρί" βρίσκονται – βρισκόμαστε δηλαδή – και τα "πρόβατα".
Και με αυτά τα δεδομένα, τι γίνεται;
Την απάντηση μας την έχει δώσει ο Καζαντζάκης:
"Αν είσαι πρόβατο – λέει – κάτσε να σε φάει ο λύκος. Γίνε όμως λιοντάρι για να μην αφήσεις το λύκο να σε φάει".
Προσέξτε όμως τη διατύπωση της φράσης:
Δε λέει γίνε λύκος για να τρως κι εσύ τα πρόβατα, αλλά "γίνε λιοντάρι για να μην αφήσεις το λύκο να σε φάει".
Και για να λέμε τα πράγματα και τα πρόσωπα με το όνομά τους:
Οι λύκοι – και συνεπώς οι ένοχοι που οδήγησαν τη χώρα μας στη χρεοκοπία – έχουν όνομα, είναι συγκεκριμένοι: είναι οι κυβερνήσεις των δύο μεγάλων κομμάτων, των τελευταίων 36 ετών της λεγόμενης "μεταπολίτευσης", οι υπουργοί, οι βουλευτές, οι διοικητές των δημόσιων οργανισμών, οι κρατικοί και κομματικοί αξιωματούχοι – περιφερειάρχες, νομάρχες, δήμαρχοι, κάθε λογής σύμβουλοι – που λυμαίνονταν το δημόσιο πλούτο: Είναι αυτοί που ευθύνονται για το έγκλημα του χρηματιστηρίου, αυτοί που κατασπατάλησαν τρία κοινοτικά προγράμματα, αυτοί που δημιούργησαν τα σκάνδαλα της Siemens, των ομολόγων, του Βατοπεδίου και των άγονων γραμμών, για τα οποία κανένας, μέχρι σήμερα δεν τιμωρήθηκε.
Τα πρόβατα που πρέπει να γίνουμε λιοντάρια είμαστε εμείς οι απλοί πολίτες που πληρώνουμε τα ανομήματα αυτών των λύκων. Να γίνουμε, λοιπόν, λιοντάρια, να οργανώσουμε τις κοινωνίες των πολιτών – το αντίπαλο αυτό δέος της πολιτικής ασυδοσίας – και να απαιτήσουμε από τους "λύκους", να κάνουν πλήρη απολογισμό των ενεργειών τους – όχι, βέβαια, μέσα από τα καραγκιοζιλίκια των εξεταστικών επιτροπών και από την κοροϊδία του "πόθεν έσχες" - και ό,τι απέκτησαν, αυτά τα χρόνια που ήταν στην εξουσία – βίλες, πισίνες, μετοχές, γραφεία, καταθέσεις στο εξωτερικό, κάθε μορφής κτήματα – που δεν δικαιολογούνται από άλλη – διάφανη – επαγγελματική δραστηριότητα, να τα επιστρέψουν εκεί απʼ όπου τα έφτιαξαν, γιατί δεν τους ανήκουν. Αυτά ανήκουν στο Λαό! Και πρέπει αυτό να το κάνουμε, γιατί αρκετοί από αυτούς που κατέκλυσαν την πολιτική σκηνή, όλα αυτά τα χρόνια, μοιάζουν με τους "ψωριασμένους Βαυαρούς κόντηδες", όπως τους ονομάζει ο Μακρυγιάννης, έφαγαν, ήπιαν, έκλεψαν και τώρα "κοροϊδεύουν εμάς τους ανόητους Έλληνες".
Μόνο έτσι θα πάψει η πολιτική που ασκείται στον τόπο μας να είναι ξένη – εχθρική θα έλεγα – προς την ηθική. Γιατί αυτό που ασκείται, όλα αυτά τα χρόνια στον τόπο μας, δεν είναι το αληθινό πρόσωπο, είναι το προσωπείο της πολιτικής – που διψάει για εξουσία και για εξυπηρέτηση των δικών του συμφερόντων.
Να πάψουμε, λοιπόν, να είμαστε "πρόβατα" και να γίνουμε "λιοντάρια", αν θέλουμε να σωθούμε από τους "λύκους". Αν αυτό δεν το πράξουμε, η ευθύνη θα ανήκει ολοκληρωτικά σε μας τους ίδιους. Τότε, ας έχουμε υπόψη – παραφράζοντας γνωστή φράση του Ρίτσου – πως κάθε νέα σωτηρία θα είναι μια νέα χρεοκοπία.
Και αυτός ο αγώνας πρέπει να αρχίσει από τούτον εδώ τον τόπο, από τα Γιάννινα, που είναι ακόμα Τουρκοκρατούμενα και μια απόλυτη δεσποτική εξουσία διαχειρίζεται ανεξέλεγκτα τεράστιες περιουσίες που ανήκουν σʼ εμάς τους πολίτες και δηλητηριάζει την πολιτική και ηθική ζωή αυτού του τόπου. Εδώ χρειάζονται "λιοντάρια" για να μη μας φάνε "οι λύκοι".